Easy Riders Leuven

Snelschaatsclub Easy Riders voor de vijfde maal naar de
Olympische Winterspelen.

1988 Calgary: shorttrack is hier een demonstratiesport (zonder medailles). Voor België rijden Didier Claeys en Bea Pintens.
1992 Albertville :          Geert Blanchart (Easy Riders)
                           Alain De Ruyter
                           Bea Pintens
                           Franky van Hooren en Geert de Jonghe (aflossingsteam).
1994 Lillehammer:        Geert Blanchart
                           Stefan Huyghen
                           Sofie Pintens
                           Bea Pintens
1998 Nagano : geen deelname van Belgische shorttrackers
2002 Salt Lake City :    Pieter Gysel
                           Wim De Deyne
                           Simon Van Vossel
                           Ward Janssens (aflossingsteam).
2006 Turijn :                  Pieter Gysel
                           Wim De Deyne
2010 Vancouver :          Pieter Gysel

PIETER GYSEL NA AFLOOP VAN OLYMPISCHE WINTERSPELEN
«Sterk toernooi gereden»
LUK ROOBROECK

Zondagnacht, 2.30 uur Belgische tijd, was voor Pieter Gysel de cirkel rond. Nadat hij veertien dagen eerder als eerste Belg in actie was gekomen op de Winterspelen, kreeg hij de eer om op de sluitingsceremonie de Belgische vlag te dragen. Tussen die twee momenten door reed Gysel een knap toernooi, helaas weer niet vertaald in sprekende resultaten.
En dus weer — net zoals vier jaar geleden na de Spelen van Turijn — gemengde gevoelens bij de 29- jarige Leuvenaar.
«Mijn negende plaats op de 1500m is een goed resultaat, de rest kon beter», zegt Gysel. «Wie me hier bezig zag, zegt dat ik een sterk toernooi gereden heb en daar ben ikzelf ook van overtuigd. Alleen ontbrak net dat tikkeltje extra om tot een finale door te dringen. Pech bij de loting was één factor die daarin heeft meegespeeld, maar ik moet toch ook bekennen dat ik op bepaalde momenten gewoon moest passen voor het Canadese, Amerikaanse
en vooral Koreaanse geweld. Of ik fouten gemaakt heb? Ik denk het niet. Enkel in mijn eerste rit op de 500m heb ik mijn start gemist, voor de rest verliep tactisch alles volgens plan. In de kwartfinale van de 500m had ik samen met de Let Haralds Silovs, met wie ik
in Calgary een appartement deel, een tactisch plannetje opgezet. Bijna leek het nog te lukken, maar dat was zonder de eindjump van Kwak gerekend.»
«Ik sta ook volledig achter de voorbereiding die ik heb doorgemaakt. In vergelijking met vier jaar geleden ben ik nu stukken competitiever. Ik ben sneller ontwikkeld dan de sport zelf. Mijn tijden en prestaties zijn sneller geëvolueerd dan de gemiddelden van de concurrentie. Dat wil zeggen dat ik goed gewerkt heb. Ik heb nooit beter gepresteerd dan nu. Als anderen dan beter zijn, moet je je daar bij neerleggen.»
Ontspanning
Na de inspanning volgde traditioneel een ferme scheut ontspanning voor Gysel.
«Alle remmen los», bekent Gysel met een stem die niets aan de verbeelding overlaat. «Al moet je je hier geen toestanden als in Europa voorstellen waar je tot ‘s morgen vroeg kan doorzetten. Hier is alles netjes om 2 uur gesloten en zelfs de ‘liquor stores’ gaan om 18
uur dicht. Ze denken hier zeker dat wie met wat alcohol naar buiten gaat wellicht de boel zal platbranden. Een beetje achterlijk, als je het mij vraagt. Maar uiteraard hebben we wel een achterpoortje gevonden. Alleen jammer dat we hier geen frietkot ontdekt hebben. »
Als afsluiter van de Olympische Winterspelen mocht Gysel dus de Belgische vlag dragen tijdens de sluitingsceremonie. Gysel kwam daarvoor ook al in aanmerking tijdens de openingsceremonie, maar daar viel de keuze uiteindelijk op kunstschaatser Kevin Van der Perren, die net als Gysel aan zijn derde Spelen toe was.
«Die twee presteerden de afgelopen jaren uitstekend op Europese kampioenschappen en behaalden finaleplaatsen op wereldvlak. Het leek me dus logisch dat de keuze op één van beiden zou vallen», vertelt delegatieleider Eddy De Smedt. «Omdat Pieter echter al meteen op de openingsdag aan de slag moest, besliste hij om sportieve redenen niet mee op te stappen tijdens de openingsceremonie. Toen ik hem zaterdagmiddag voorstelde om de Belgische vlag te dragen tijdens de slotceremonie, was hij dan ook zeer tevreden», aldus De Smedt.«Pieter verdient deze eer meer dan wie dan ook. Hij was zonder enige twijfel onze sterkste man in Vancouver.»

dat vernemen de Easy Riders en het thuisfront op de sportpagina van
Het Laatste Nieuws

vrijdag 26 februari : Pieter out in de kwartfinale, 15de in de eindstand van de 500 m.

'Gemakkelijke' rittensamenstellingen tref je bij de top-16 van de kwartfinales niet meer aan. Pieter staat aan de start met TREMBLAY en KWAK (resp. 3de en 4de in de eindstand) en SILOVS. Vanuit startpositie vier is Pieter op achtervolgen aangewezen, wat hem bijzonder goed lukt. Tot tweemaal toe loopt hij tegen het gesloten blok van drie aan, maar hij mist het acceleratiepotentieel van bv. een OHNO om een kwalificatieplaats te bemachtigen.
Jan Gysel : "Jammer dat Pieter de eerste bocht niet als tweede kon aansnijden. In het verdere verloop van de rit was duidelijk dat hij de snelheid van leider TREMBLAY best wel aankon, maar KWAK en SILOVS hielden de poort potdicht."

Alweer een zware loting voor Pieter : in reeks drie staan de Koreaan KWAK (dé Koreaanse sprintbom en vice wereldkampioen), de uiterst explosieve Amerikaan MALONE (zonder plaats in de wereldbekerstand, want niet deelgenomen, en op de 1500 m gediskwalificeerd in de schiftingsreeksen en dus uit op revanche) en de Hongaar Peter DARASZ. Een lichtpuntje : Pieter staat op startpositie 1.

Als Pieter zich hier kwalificeert is hij de held van de dag, want dat zou betekenen dat hij een van de medaillewinnaars van vorige zaterdag aan de kant zet.

Inderdaad, hij moet het opnemen tegen de Koreaan LEE Jung-Su (goud 1500 m) en tegen de Amerikaan CELSKI ( (brons 1500 m). De Japanner Fujimoto maakt het viertal kompleet.
Jan Gysel :"Ik ken de finesses van de lotingprocedure niet, maar het heeft allicht met de wereldbekerstand 1000 m te maken. De acht best geplaatsten zijn 'reekshoofden', en men loopt dan verder het rijtje van de wereldbekerstand af om de reeksen aan te vullen. LEE (1 in de worldranking) is dus reekshoofd, Fujimoto (WR 23) en Pieter (WR 24) komen daar als 2de en 3de bij, en Celski, met 0 punten in de wereldbeker, want niet deelgenomen, wordt daar dan als laatste aan toegevoegd. Dat die nu 'toevallig' 2de allround en 3de in de 1000 m was op het laatste WK, en brons pakte op de 1500 m een paar dagen geleden, dat doet er blijkbaar niet toe. Maar, we hopen op een tikkeltje geluk in de race zelf: een DQ, een val, een advancement, Pieter in topvorm.... Laten we het verloop van de race afwachten - shorttrackraces kennen veel scenario's - voor we de uitslag neerschrijven. "

En we schrijven :
helaas derde plaats voor Pieter na een stijlvolle en taktisch perfecte rit.

Volg de spannende race en interview met Pieter op Sporza,
Uitgebreid verslag in Het Nieuwsblad
en foto's en verslag op HLN

Nog even terugkomen op de zware rittenloting van Pieter. Eigenlijk is er van “loting” geen sprake, tenzij misschien voor de nrs. 30, 31 en 32 van de deelnemerslijst.
De 32 deelnemers worden netjes opgelijst volgens hun ranking in de wereldbekerstand van het seizoen 2009-2010. De nrs. 1 tot en met 8 zijn de reekshoofden. In het groepje van reekshoofd nr; 8 komt nr. 9 terecht, bij 7 komt nr. 10, en zo gaat men verder naar reeks 1 met het nr. 16, en vandaar terug vertrekkend met nr. 17 enz. naar reeks 8. Hier treffen we dan nr. 24 aan en als vierde man nr. 25 en zo terug naar reeks 1 met uiteindelijk nr. 32.
Zo krijgen we in reeks 1 de wereldbekerleider LEE Jung-Su (nr. 1) samen met de nrs 16, 17, en 32.
Wat blijkt? Nr 16 is de Japanner FUJIMOTO, nr. 17 is Pieter , en nr. 32 CELSKI.
Indien alle 32 deelnemers aan de 1000 m een plaats in de wereldbeker zouden hebben, dan zou het nr. 32 ingenomen zijn door degene die in de wereldbekers het zwakst heeft gepresteerd. Maar niet minder dan drie rijders hebben geen wereldbekerpunten: de Chinezen MA Junfeng en LIANG Wenhao en de Amerikaan CELSKI. Zij moeten volgens dit systeem een plaats krijgen in de reeksen aangevoerd door de top drie in de wereldbekerstand LEE Jung-Su, OHNO en HAMELIN Ch.
CELSKI kan volgens de wedstrijdregel niet ingedeeld worden bij zijn landgenoot OHNO. Het wordt voor hem dus ofwel de reeks met LEE of de reeks met HAMELIN. Misschien is er hiervoor geloot?

Voor het thuisfront is de spanning even gaan liggen. En laten we eerlijk zijn : een negende plaats op de Olympische spelen is echt wel goed. Samengevat: wij droomden stilletjes van een medaille, we verwachtten een top acht, en we zouden een top tien niet slecht vinden. Het werd een negende plaats voor Pieter. Exact zijn plaats in de wereldbekerstand, en een plaats die hoort bij zijn niveau vergeleken bij dat van de wereldtop, die met het oog op de winterspelen ook zijn messen heeft geslepen, en natuurlijk ook zijn hele trainingsaanpak op dit unieke sportevenement heeft afgestemd. Tenslotte komen hier echt wel dé grote shorttracklanden op het voorplan : 2 Koreanen, 2 Amerikanen, 2 Canadezen, een Chinees, en dé vertegenwoordiger van het grootste Europese shorttrackland, meervoudig Europees kampioen RODIGARI.
Ter illustratie even dit overzichtje van het wedstrijdniveau in 2009 van de top vijftien op de 1500 m in Vancouver :

RODIGARI lijkt hier opvallend beter te scoren dan op de WB's (15de) en het WK (18de). Daartegenover staat dat hij meervoudig Europees kampioen is o.m. in 2009 en 2010. En eerlijk gezegd, in de B-finale 1500 m had Pieter zijn positie achter Charles HAMELIN moeten kunnen veilig stellen. Of, was de man met hamer dan toch iets te vroeg op de baan gestapt...? Pieter: "Ik had mij in de halve finale helemaal leeg gereden, en had nog onvoldoende gerecupereerd toen ik moest starten in de B-finale."
De (slechts) 12de plaats van LEE Ho-suk is het gevolg van een diskwalificatie (het spectaculaire kamikaze-inhaalmaneuver in de laatste bocht van de finale).

Proficiat Pieter, en we kijken uit naar volgende woensdag: we weten dat de 1000 m je ook wel ligt!

Een keurig parcours, maar geen uitschieter. Zo kan de eerste (de 1.500m) van drie olympische missies (1.000 en 500m volgen nog) het best worden omschreven. Makkelijk stootte Pieter Gysel door tot de halve finales, maar daar liet hij zich in de luren leggen. Hij werd vierde. Resultaat: geen A-finale (de beste zeven) maar een B-finale (met zes), waarin hij derde werd. In de gecombineerde eindstand - rekening houdend met onder meer diskwalificaties - strandde als hij negende.

Wat koop je met die stek? Iets - nooit deed hij in drie Olympische Spelen beter op de 1.500m - maar niet veel. Gysel: 'Ik heb redelijk gereden, maar hier kan ik niet helemaal tevreden mee zijn. Ik sta negende in de Wereldbeker, dus dit is ongeveer waar ik thuishoor. Maar ik had gehoopt op meer.'

Met name op een finale, en misschien een medaille. Heeft hij zichzelf dan een rad voor de ogen gedraaid? Neen, en wel hierom. In het shorttrack gaat het steeds explosiever en sneller. Daar hebben de Koreanen, dé shorttracknatie, een genetisch voordeel. Gysel: 'Ze zijn lichter en sneller. Ik als oude rakker doe er alles aan om hen bij te benen.'

Er zijn enkelen ter wereld die een hogere topsnelheid hebben dan Gysel, maar wat zijn algemene basissnelheid betreft, mag hij aanspraak maken op een A-finale. Vooral omdat hij als oudgediende ervaring heeft om de juiste tactische keuzes te maken, ook omdat op de 1.500m snelheid iets minder doorslaggevend is dan op de 500m, het rijk van de echte snelheidsbommetjes.

Tot zover de theorie. Nu de praktijk van Vancouver. 'Ik moet niet zielig doen, de halve finale duurde twee ronden te lang, mijn benen waren kapot. En in de B-finale, even later, bleek een half uur recuperatie duidelijk niet genoeg.'

Dat het jus in de benen een tikje ontbrak - in twee uur moeten ze drie keer het ovaal op - heeft een reden, zegt zijn coach, de Nederlander Jeroen Otter: 'Tactisch reed hij een van zijn beste parcours ooit. Technisch heeft Pieter ondermaats gepresteerd, waardoor hij vroegtijdig in zijn fysieke reserves moest tasten. In zijn B-finale reed hij technisch wel prima, zodat hij kracht en snelheid overhad voor de laatste ronden.' Gysel beaamt.

Vier dagen kan Gysel recupereren, en dan gaat hij aan de bak op de 1.000m, en nog later op de 500. Daar mikte hij vooraf op een top-achtplaats. Gysel: 'Ik stel mijn ambities niet bij na de 1.500m. Ik ben niet zo constant als de pure rassprinters, maar op een goede dag kan ik ze wel aan.' En dus krijgt de oude rakker een nieuwe kans om de bommetjes te ontmantelen.

Collega shorttracker Wim De Deyne, tevens Europees kampioen, vond dat Gysel een mooi parcours reed. 'De eerste wedstrijd (Gysel eindigde tweede) heeft hij verstandig aangepakt. Apolo Ohno is een grote naam, moeilijk om van te winnen. Pieter glipte mooi naar de eerste plaats en wist dat Apolo sowieso naar voren zou komen. Toen een Canadees en een Fransman om de leiding streden, vielen ze en gebruikte Pieter handig de situatie.'

'In de halve finale (vierde) kwam hij net te kort, hoewel hij een mooie rit reed. Hij keek heel goed rond, versnelde goed op het gepaste ogenblik. Lee, de latere winnaar, is ook wereldkampioen en behaalde al drie olympisch plakken in Turijn. Die heeft overschot. De Chinees, de tweede in de halve finale, is een zeer sterke jongen en schaatst makkelijk.'

'Maar meestal vormt de Duitser Praus geen probleem voor Pieter, nu ging hij hem net op het einde voorbij. Later vertelde Gysel me dat in die halve finale zijn materiaal niet honderd procent was en dat dat hem wat hinderde.'